Actueel

Teamuitje // Heerlie de Peerlie!

Hélemaal naar Wanneperveen gingen we voor ons teamuitje. Waarschijnlijk heeft u er nog nooit van gehoord. Wij ook niet. Maar wat is het daar mooi! Voor één dagje mochten wij in het fantastische familiehuisje van onze Nienke vertoeven. In de tuin stonden de tuinstoelen zo uitnodigend opgesteld dat ik snel mijn schoenen uitdeed en lekker even languit in de zon ging liggen. Met m’n ogen dicht luisterend naar het geruis van de bomen, de vogeltjes en een grasmaaier in de verte…

Binnen nam ik plaats aan een rijkelijk gedekte tafel. Onze gastvrouw zette nog een mandje met brood op tafel en vroeg wat ik wilde drinken. Terwijl mijn glas werd ingeschonken, haalde ik het luciferdoosje van mijn vader uit mijn zak. Van tevoren was iedereen gevraagd om een persoonlijk item mee te nemen om jezelf mee te introduceren. Er waren namelijk twee nieuwe collega’s in ons midden. Ondanks dat ze zich nog steeds een beetje ziekjes voelde, was Natasja tóch naar het teamuitje gekomen om haar collega’s te ontmoeten. Ze nam ons mee op een reis door Amerika waar ze een bijzonder fijne hoed kocht die ze nu op haar hoofd had. Nieuwe collega Nadine haalde een citroen boven tafel en even vreesde ik dat we een zuurpruim in huis hadden gehaald. Gelukkig bleek ze haar passie voor deze citrusvrucht met ons te willen delen. Celeste liet ons haar AirTag zien, om mee terug te vinden wat kwijt is geraakt. Omdat ik de mijne vergeten was, had ze voor mij een zonnebril meegebracht. Voor de wandeling straks en het boottochtje. Ik kon zelfs nog kiezen, want collega Renée had ook gehoor gegeven aan mijn oproepje in onze groepsapp. Van je collega’s moet je ’t hebben!

Nienke vertelde over Maria (die van Jezus) en met z’n allen bewonderden we het icoontje dat al heel lang in haar familie was.  Aan de wand getuigde een uitgebreide fotocollage van vele zonnige momenten. Met een dobbelsteen vertelde Madelon over haar avontuurlijke inborst, het nemen van risico’s en het dapper kiezen voor de onbekende weg. De backgammon-set van Renée bracht ons terug naar zwoele Franse zomeravonden. Met blosjes op haar wangen toonde Marije ons haar lidmaatschapskaart van een Utrechtse sportschool: slechts twee keer gebruikt, véél te lang voor betaald. Christine had een zandlopertje bij zich waarmee ze de wens uitsprak voor meer tijd voor zichzelf. Op de een of andere manier kwam het er nooit van. Tot slot presenteerde Stella ons haar tovenaarsflesje dragon scales, gekocht op Castlefest. Lang droomde ze ervan om onderdeel van dit fantasyfestival te zijn, tot ze overwon wat haar steeds tegenhield en nu danst ze er de sterren van de hemel. Van dichtbij bekeek ik de kristalletjes. Wie weet was het stiekem crystal meth…

Onderweg naar de Wieringer-Ribben voor de volgende fase van het teamuitje, kletste ik met Nadine over Suriname waar we allebei bleken te zijn geweest. Ze had ook een tijdje in India in een ashram gewoond om haar yoga-skills te verdiepen. Dat hoor je ook niet iedere dag. Even later liepen we door het zonovergoten natuurgebied, omringd door een zee van wuivend riet. Als een stel dolfijnen die een boot achtervolgden, vlogen de libellen met ons mee. Zo lekker weer als het vandaag was, zou het voorlopig niet meer worden. Met Marije maakte ik een selfie. We keken naar de foto. Ik moest even wennen aan mijn gezicht met Celeste’s zonnebril. Volgens iedereen stond die mij het best. Marije complimenteerde me met het Johnny-Depp baardje dat ik sinds kort liet staan. Ik vroeg of ze het niet ontzettend warm had in haar zwarte outfit. Omstebeurt namen we een slok uit de waterfles. Een slootje versperde ons de weg. In het midden dobberde een zelfbedieningspontje dat met een touw in beweging kon worden gezet. Hoewel Madelon normaalgesproken altijd ‘t voortouw neemt, liet ze deze kans om de kar te trekken aan zich voorbijgaan. Stella diepte de glibberige treklijn op uit het water en trok ons in een rap tempo naar de overkant. Bij het tweede pontje zakte ik op mijn knieën om dit uitstekende teambuildingsmoment vanuit een originele hoek vast te leggen voor het Instagram-universum.

Voor we het wisten was de wandeling alweer voorbij en was het tijd voor een ijsje. Terug in de tuin speelden we een spelletje waar ik erg goed in bleek te zijn. Ondanks mijn fanatieke deelname was mijn team toch niet de winnaar van de prestigieuze tuinkabouter. Madelon indachtig: neem risico’s, maar niet bij Hitster. Onder het genot van haar kookkunsten, voeren we even later door het pittoreske Giethoorn. Volgens kapitein Daan was het rustig. Normaal gesproken barstte het hier van de “Aziaten”. Gisteren had er nog opeens een bij hem in de keuken gestaan om foto’s te maken. Verder had hij het wel naar zijn zin in Giethoorn. Daan had niks met de grote stad: verder dan Zwolle kwam hij niet. Bij een T-splitsing mochten we van hem kiezen voor een extra stukje Giethoorn of het natuurgebied. Omdat Renée als enige “natuurgebied!” riep, voeren we even later door het natuurgebied waar we aan het begin van het teamuitje waren geweest.

Ergens halverwege verloren we onze interesse voor de rondvaart en keken we op Stella’s telefoon een filmpje van Ronald Goedemondt. Renée en ik proostten met rosé. Nadat ik een slok had genomen, duwde ik er nog een toetje in mijn mond. Na de kaasjes, de quiche, de pasta- en artisjokkensalades en het brood met dips, kon dit kersencakeje er nog nét bij. Nadine, Celeste, Christine beklommen een uitkijktoren. De rest bleef achter in het bootje. Nadat ik als enige van onze groep van de mogelijkheid gebruikt maakte om een plasje te plegen, voeren we over het meer terug naar Giethoorn. In het licht van de ondergaande zon vertelde Madelon me over  die keer dat ze uit een skilift viel. Haar man en vader waren haar meteen achterna gesprongen. Terwijl ik nog een toastje smeerde, werd achter mij luidkeels het levenslied aangeheven. Helemaal achteraan, hing een uitgebluste Daan over zijn stuur. De microfoon losjes in zijn hand. Hoewel er maar drie van ons echt er wonen, waren we in zijn ogen waarschijnlijk typische Amsterdammers.

Meer in deze categorie

KENNISMAKEN?

Stuur ons een berichtje